Wat een stom lied is dat trouwens. Afscheid nemen bestaat niet, natuurlijk bestaat dat wel. Afscheid is hoe je het went of keert altijd rot en ongemakkelijk. Of het nou afscheid nemen is van de bakker op de hoek of van jouw familie en vrienden. Zelf heb ik geen idee hoe je nu op de juiste manier afscheid neemt, ik heb altijd het gevoel dat ik het verkeerd doe of iemand tekort doe. Op het moment zelf ga ik raar doen en lach ik het maar weg of maak een rare grap, wanneer die persoon de deur uitloopt kan ik mijzelf wel voor mijn kop slaan. Dus mijn excuses aan de mensen die ik tekort heb gedaan!

De laatste twee weken werd ik geleefd door de mensen van wie ik houd. De vriendinnen die ik in mijn vorige verhaal al even kort heb voorgesteld hebben mij op de meest mooie manier weten te verrassen. En mij verrassen is best knap, aangezien ik het vaak snel door heb. De ene verrassing na de andere. Niet alleen mijn vriendinnen maar zelfs mijn broer zat in het complot. Daar begon het mee, Merel houdt 30 december vrij a.u.b. dan gaan we wat leuks doen. De 30ste werd ik geblinddoekt en in de auto gezet, geen aanrader als je een control freak bent. Na 15 minuten rijden kwamen we uit in Broek in Waterland (dat wist ik nog niet). Ik werd neergezet door geen idee wie op een stoel, en ja sorry ik gooide de champagne om die klaar stond… (ja hallo een blinddoek). Het liedje van de spicegirls ‘’Wannabe’’ werd aangezet en ik wist het meteen. Dat is ons liedje! Daar stonden ze dan met hun plateauzolen, paardenstaarten en prachtige roze shirtjes met de tekst JIJ GAAT NAAR BONAIRE en op de achterkant Bestfriends never end. Om het nog mooier te maken hebben ze een eigen tekst/rap gemaakt op het liedje. Mijn mond viel open en bleef open. Dat gevoel is eigenlijk onbeschrijfelijk, toch probeer ik het zo mooi mogelijk te beschrijven. Verder gingen we die avond heerlijk uiteten met ze vijven en mijn lieve broer, die nu uiteraard one of the girls is. Alsof dat nog niet genoeg was, nee nee… We liepen de middendam op en opeens hoorde ik weer het liedje van de spicegirls, huh! De volgende verrassing stond klaar in beuqz, de mensen die ik graag nog wilde zien stonden daar allemaal! Deze avond kort samengevat: liefde, vriendschap, een lach en een traan, spicegirls, champagne, heerlijk eten, wijn, shotjes, Scorpions  en ja ook nog eens gin-tonics.

Meiden en broer ik kan jullie niet genoeg bedanken voor deze mooie avond. Dit heeft mij zoveel goeds gedaan en ook een slechte kater dat geef ik toe.

Verder kwam het emotionele afscheid van mijn werk ook langs. En ja nu denk je het is maar werk hoor. Nee voor mij was het niet gewoon maar werk. Mijn werk was echt wat ik heel leuk vind om te doen en ook nog eens samen met mensen waar ik veel respect voor heb. Voor mij was het ook vriendschap, ontwikkeling en plezier. Sowieso is mijn mening dat je altijd en overal wat van moet maken en de slingers op moet hangen, maar vooral op je werk. Laten we eerlijk zijn hier zit je meer dan thuis of bij je vrienden. Als aandenken hebben mijn collega’s een eigen pagina gemaakt op deze website: www.merelonderweg.nl/uva. Het nagesynchroniseerde  filmpje van de tijd dat ik nog op een blauwe maandag presentatrice speelde op de vuurtoren van Marken is echt de moeite waard. De speech van mijn leidinggevende (woordvoerder, zijn werk is voornamelijk speeches schrijven) staat er ook op, naja dan begrijp je wel dat het een emotionele avond was.

Aan de ene kant raad ik het je niet aan, maar aan de andere kant wel. Afscheid nemen is emotioneel, de ware aard van de mens komt naar boven. Bij mij heeft dat verrassend goed uitgepakt, zelfs van mensen waar ik het nooit van had verwacht. Mensen zeggen dingen tegen je die ze in het normale leven niet gauw zullen zeggen. De mooie woorden en geluk wensen helpen mij hierbij. Zelf weet iedereen wat ie kan, maar om het van een andere te horen als bevestiging geeft je toch dat extra zetje zelfvertrouwen.

Danki Danki Danki!