Niet alleen mijn eerste vakantie weekje Bonaire zit er op, maar ook mijn eerste werkweek zit erop. Er is zoveel gebeurd dat ik letterlijk en figuurlijk geen tijd heb gehad om jullie op de hoogte te houden, dit belooft veel goeds voor in de toekomst van deze website… nee grapje.

Na het emotionele afscheid op Schiphol werd ik met open armen ontvangen op Bonaire door twee directie collega’s. Dit was heel fijn, want zij brachten mij naar het appartement en hadden ook alvast wat boodschapjes voor mij gedaan, ideaal aangezien er niks te krijgen is op het complex zelf. We spraken meteen de volgende dag af om alvast een kennismaking op mijn nieuwe werk te gaan doen, gelukkig had ik wel nog even de ochtend vrij om bij te komen. Er stond ook een mooie auto voor mij klaar, de mensen die mij goed kennen weten dat ik absoluut geen coureur ben met auto’s. Uiteraard kreeg ik dan ook een sporteditie die heel laag op de grond ligt, gelukkig was het wel een automaat. Wanneer je ongeveer vier jaar geen auto hebt gereden in Nederland is het best wel even spannend om in een onbekende auto in een onbekend land op de weg te rijden. En de regels hier zijn hier ook anders, ik bedoel er zijn geen regels. De wegen in Bonaire zijn voor een lage auto niet gemaakt, dus je ziet het al voor je hoe debiel dat eruit zag. Na het kennismakingsrondje ging ik boodschapjes doen bij de Albert Heijn, gelukkig lieten mijn collega’s zien waar de winkels zijn, anders had ik daar nu nog rondjes gereden (met een auto die niet mee werkte). Toen ik de auto parkeerde en wilde uitstappen gebeurde er iets nogal heel doms, ik weet niet of het de jetlag was, of de spanningen maar het blijft dom. Ik gooide de auto deur dicht met jawel mijn duim er nog tussen en om het nog meer te detailleren, de deur was geheel dicht in het slot gevallen met mijn duim er tussen. Op zo een moment krijg je een adrenaline kick, waardoor je even geen pijn voelt. Maar wat moest ik doen! Ik was net een paar uurtjes op een onbekend eiland, geen idee waar het ziekenhuis of wat het nummer is. Ik kende nog niemand! Uiteraard moest ik de deur wel open gaan doen, het beeld dat mijn duim op de grond viel schoot al voorbij. Ik trok de deur open, het bloed spoot eruit! Net als in een film… Natuurlijk had ik een lichte jurk aan, waardoor het net leek of ik een moord had gepleegd… Ik rende de supermarkt in en schreeuwde om hulp, ondertussen lag de supermarktvloer ook onder het bloed. Gelukkig waren er hele lieve mensen die achter de kiosk werkten die meteen een EHBO doos haalde, niet dat die EHBO doos werkte want mijn duim lag er zo ongeveer half af. Ik voelde dit is niet goed ik moet naar het ziekenhuis! Een heel lief Peruaanse meisje van 19 jaar bracht mij naar het ziekenhuis. Daar werd ik bij de spoedhulp opgevangen en werd ik heel goed geholpen. Kortom mijn duim was flink gebroken, maar hij leeft nog! Ik was nog geen 24 uur op het eiland en heb al mogen kennis maken met de gezondheidszorg van Bonaire. Laten we het positief bekijken, best fijn nu weet ik voortaan waar ik terecht moet.

Mijn ouders kwamen twee dagen later. Ik wilde ze mijn duim-verhaal niet vertellen, anders maken ze zich druk en zij konden er op het moment toch niks mee. Maar je begrijpt wat een schrik dat was toen ik ze ophaalde van het vliegtuig toen ik met mijn mitella en gipsduim ze stond op te wachten. Vader meteen ik kan jou ook geen DAG alleen laten he! Wat ik het vervelendste vond dat ik niet mocht zwemmen! Ben je op zo een mooie eiland en ik ben een echte waterrat en dan mag je niet zwemmen/snorkelen/duiken. Precies in de week dat ik vrij was haha. Nu twee weken later, gaat het heel goed met mijn duim, het gevoel komt weer terug en ik mag weer zwemmen jeeeeej! Ook heb ik een andere auto gekregen die niet laag op de weg ligt, dit scheel enorm. Ik begin autorijden zelfs een beetje leuk te vinden nu! Mijn scooter komt deze kant op, maar ik merk nu al dat het een echte autocultuur is. Op een scooter is eigenlijk levensgevaarlijk met alle gaten in de weg, daarom ben ik nu bezig om een leaseauto te vinden.

Binnen deze twee weken heb ik ook al een huisje gevonden. Het is een studio aan een grote villa vast in de ‘’bergen’’ van Bonaire, het is daar prachtig! Als ik de locatie vertel waar het is, schrikt iedereen hier want 10 minuten rijden van je werk naar huis is echt bizar lang haha. Het is niet midden in het centrum, maar dat hoeft van mij ook niet. De drukte kan ik opzoeken en een beetje rust is best wel lekker. Ook zit het resort Caribbean Club ernaast, dus voor de mensen die ooit gezellig bij mij langs willen komen ;).

Verder heb ik al veel leuke mensen ontmoet. Jong en oud, locals en Nederlanders. Fijn is dat mensen begrijpen dat je alleen bent en dat ze vaak uitnodigen voor dingen. Want ja nu mijn ouders twee dagen geleden echt zijn vertrokken sta ik er alleen voor. Dit was best wel emotioneel, want ze hebben mij in de 12 dagen dat ze hier waren enorm geholpen. Ook hebben zij mij verwend met heerlijke etentjes op de boulevard en een hele mooie zeiltocht.

Het eiland is prachtig, de natuur is prachtig en de temparuur is serieus perfect op het moment. Ik ben wel vast gewaarschuwd want in de zomermaanden schijnt het hier soms echt TE heet te zijn. Ik merk wel dat je lichaam snel went, in het begin elke keer de airco aan en nu hoeft het niet eens meer. Gister had ik zelf koud in de zee! Terwijl het 30 graden is haha.

Over mijn werk kan ik niet veel vertellen, maar kort samengevat het is veel info geweest deze week. Een nieuwe baan is altijd wennen, maar een nieuwe baan, nieuwe omgeving, nieuwe mensen om je heen met een gebroken duim en eigenlijk alles nieuw is al helemaal wennen. Laten we eerlijk zijn ik leef in een droom, maar het is ook soms best even moeilijk…

Groetjes, vanuit Bonaire