Ik hoor je denken dat klinkt wel heel serieus! Ja dat klopt en dat is het ook. De derde maand Bonaire gaat in, dit is een cruciale maand zeggen ‘’ze’’. Een maand dat de keuze gemaakt gaat worden is het een Ja of een Nee. Dat noemen ze de 3 en 6 maanden regel. Waarom drie maanden? Ik denk dat dat te maken heeft met dat de nieuwigheid er vaak na drie maanden wel af is. Nu begint het echte leven, het leven dat ik in Nederland ook leidde, maar dan met 30 graden en palmbomen. Ook is de sfeer hier heel anders, mensen genieten veel en veel meer. Ja natuurlijk is er carrière maken en altijd meer en meer willen, dat zit nou eenmaal in een mens. Alleen hier wordt daar toch anders mee omgegaan, mensen werken net zo hard alleen ze blijven niet binnen zitten. Er wordt meer gedacht van morgen is er weer een dag, laten we nu lekker gaan genieten en het liefst buiten in het zonnetje. De laatste zonnestraaltjes aan het eind van de dag pakken dat is ultiem genieten. Na een dag hard werken rijd je met je auto naar een heerlijk afgelegen strandje en daar doe je dan nog een duik voordat het donker wordt. Het liefst met een fles wijn en een hapje om lekker op het strand te eten.

Het is wel zo dat je na drie maanden het eiland wel zo goed als helemaal gezien (kan) hebben. Het is en blijft een niet al te groot eiland en daarom heb ik de keus gemaakt om niet meteen alles te willen zien. Er zijn een aantal plekken waar ik nog niet ben geweest, wat eigenlijk beschamend is, want als je toerist bent kom je overal veel sneller. Sommige plekken wil ik bewaren voor speciale momenten zoals de komst van mijn familie en vrienden! Ik ben blij dat ik deze keus heb gemaakt, daardoor verbaas ik mij nog steeds hoe mooi dit eiland is.

Verder begint het missen van de familie en mijn vrienden nu te komen. Mijn opa en oma die 60 jaar getrouwd zijn en die een geweldig feest hebben gegeven waar je helaas niet bij kan zijn, dat doet wel een beetje auw. De stapavondjes van mijn meisjes, waarin ze mij gelukkig nog zeer in betrekken door filmpjes en foto’s te sturen zodat ik er toch een beetje bij ben. Of de momenten dat er zoiets randoms gebeurt zoals een heerlijke domme ezel die midden op de weg voor je neus komt te staan en ook blijft staan… of als je iets hilarische op de ‘’Bonaire radio’’ hoort waardoor ik hard (in mijn eentje) begin te lachen omdat ik weet hoe grappig mijn broer dit had gevonden en dat wij dan sowieso uren lang de slappe lach hadden gehad.

Ga ik deze maand doorkomen? Ja dat weet ik wel zeker! Bonaire is nog niet van mij af. Het heerlijke beachtennissen, zeilen, windsurfen, zwemmen, met mijn voetjes in het zand staan, de gezelligheid hier, nee ik vermaak mij hier zeker nog wel even. Het mooie is dat mijn ouders eind mei deze richting opkomen en mijn vriendinnen ook bezig zijn met plannen hiernaartoe, dus ja ik ben wel verplicht om hier te blijven 😉.

De keus hebben tussen twee fantastische levens, mooier kan bijna niet. Ik raad het iedereen aan, neem die stap, waag die sprong…

Be the captain of your life!