Vaak wanneer je niet lekker in je vel zit is het moeilijk om je te ontwikkelen en om nieuwe initiatieven te nemen. Voor mij was het moeilijk om te schrijven, vandaar dat ik een tijd niks geschreven heb. En weet je, niet alles is zonneschijn (ook op Bonaire regent het wel eens) en het is vast not done om zulke dingen online te zetten, maar het is wel de realiteit waar meerdere mensen tegenaan lopen, dat weet ik zeker.

De Merel die altijd lacht en in elk probleem een oplossing vindt was voor een tijdje gevlogen. Dit heeft met meerdere aspecten te maken gehad:

  • Mensen om je heen verlaten je. Dat is het nadelige van op een eiland wonen, de meeste mensen zijn hier tijdelijk voor werk/stage of even relaxen.
  • De sleur komt erin. Het is net het echte leven, je gaat naar je werk, naar huis, sporten, eten/drinken, blabla.
  • Het is en blijft een klein eiland waar je niet makkelijk vanaf kan. Het klinkt fantastisch, want je bent overal dichtbij. Schijn bedriegt: als je er ‘’even’’ tussenuit wil (bekijk het als een stedentripje), zijn de tickets mega duur, vliegtuigen vliegen niet en vrije dagen heb je niet in overvloed. Alhoewel de verbinding tussen NL en Bonaire wel top is. Het gevoel dat je elke avond op het vliegtuig naar NL kan stappen is een fijn idee.
  • Jup, ik mis het kneuterige Monnickendam en mijn lieve familie die ik meerdere keren in de week zag. En wat dacht je van mijn vriendinnen, je gaat je vrienden nog meer waarderen als je ze mist. De humor, de liefde en ook de heftige gesprekken.

Kortom hier werd ik niet heel vrolijk van. Op dat soort momenten heb je de keus om te vechten of te vluchten. Vluchten is natuurlijk wel heel makkelijk en soms trok dat ook zeker aan mij. Ik heb ervoor gekozen om te blijven vechten, opgeven kan altijd nog. Hierdoor leer je jezelf ook heel goed kennen. Denken, denken en nog eens denken. Wat wil ik precies? Dit vond ik de moeilijkste vraag, omdat ik eigenlijk altijd wel mijn plannen klaar heb liggen. Mijn grote droom heb ik bereikt en wat nu? En is het echt nodig om al die plannen klaar te hebben liggen of kan het ook eens lopen zoals het loopt.

Zoals jullie vast doorhebben zit ik nog steeds op Bonaire, het vechten heeft zijn vruchten afgeworpen. Ik begin mijzelf weer te worden, met meer kennis. Ik geniet weer van de mooie visjes in de zee, met mijn voetjes in het zand na een werkdag en de mooiste zonsondergangen. Ook ben ik de liefde tegengekomen, de liefde heeft mij ook geholpen tijdens het vechten. Dit eiland is een romantisch paradijs.

Veel energie krijg ik van de mensen die mij komen bezoeken. Ik kan niet wachten om over een aantal dagen mijn lieve vriendinnen weer te kunnen omhelzen! Het idee dat ze zo een reis maken om jou te komen bezoeken is prachtig.

Laatst kwam een van mijn beste vriendinnen als verrassing naar het eiland, ik dacht uit eten te gaan met een vriend op het eiland en hij ging even naar het toilet. Ik vond het al erg lang duren, maja, je weet nooit waar iemand last van kan hebben… Op een gegeven moment kreeg ik twee handen voor mijn ogen en hoorde ik de stem van mijn lieve vriendin. De exacte woorden: je gaat helemaal niet met hem eten, maar met mij! Ik snapte er helemaal niks van. Het enige wat eruit kwam was: Huuuuh Huuuh neeeee neeeee, wat doe jij hier! (Met heel veel tranen erbij). Alsof dat al niks was, kwam er nog een tas vol mee uit Nederland van al mijn vrienden daar. Mooie filmpjes, kaartjes, chocolade (uiteraard, dat kan er maar van één geweest zijn) en een prachtig vriendenboekje. Een boekje vol mooie woorden, waar ik weer stil van word als ik er nu aan denk.

Aan allen: nogmaals dank lieve vrienden, ik weet dat ik niet de meest fanatieke contactzoeker ben… twee sociale levens onderhouden is nogal lastig. De eerste maanden liep ik rond met twee telefoons, de ene was mijn Nederlandse-leven en de andere mijn Bonairiaanse-leven. Kortom dit werkte voor geen meter. Dit betekent natuurlijk niet dat ik jullie vergeet, absoluut niet! Integendeel zelfs, ik ben vreselijk aan het opscheppen over jullie. Overal in mijn huisje hangen foto’s en ik bekijk het vriendenboekje wekelijks.

En nu is het tijd om jullie te verrassen. Wanneer en wat? Ja, dat ga ik niet verklappen. 😉

Ayo vanuit Dushi Bonaire!