Categorie: Bonaire (Page 1 of 2)

Goede tijden, slechte tijden

Vaak wanneer je niet lekker in je vel zit is het moeilijk om je te ontwikkelen en om nieuwe initiatieven te nemen. Voor mij was het moeilijk om te schrijven, vandaar dat ik een tijd niks geschreven heb. En weet je, niet alles is zonneschijn (ook op Bonaire regent het wel eens) en het is vast not done om zulke dingen online te zetten, maar het is wel de realiteit waar meerdere mensen tegenaan lopen, dat weet ik zeker.

Meer lezen

The moment of truth

Ik hoor je denken dat klinkt wel heel serieus! Ja dat klopt en dat is het ook. De derde maand Bonaire gaat in, dit is een cruciale maand zeggen ‘’ze’’. Een maand dat de keuze gemaakt gaat worden is het een Ja of een Nee. Dat noemen ze de 3 en 6 maanden regel. Waarom drie maanden? Ik denk dat dat te maken heeft met dat de nieuwigheid er vaak na drie maanden wel af is. Nu begint het echte leven, het leven dat ik in Nederland ook leidde, maar dan met 30 graden en palmbomen. Ook is de sfeer hier heel anders, mensen genieten veel en veel meer. Ja natuurlijk is er carrière maken en altijd meer en meer willen, dat zit nou eenmaal in een mens. Alleen hier wordt daar toch anders mee omgegaan, mensen werken net zo hard alleen ze blijven niet binnen zitten. Er wordt meer gedacht van morgen is er weer een dag, laten we nu lekker gaan genieten en het liefst buiten in het zonnetje. De laatste zonnestraaltjes aan het eind van de dag pakken dat is ultiem genieten. Na een dag hard werken rijd je met je auto naar een heerlijk afgelegen strandje en daar doe je dan nog een duik voordat het donker wordt. Het liefst met een fles wijn en een hapje om lekker op het strand te eten.

Meer lezen

The beginning…

Niet alleen mijn eerste vakantie weekje Bonaire zit er op, maar ook mijn eerste werkweek zit erop. Er is zoveel gebeurd dat ik letterlijk en figuurlijk geen tijd heb gehad om jullie op de hoogte te houden, dit belooft veel goeds voor in de toekomst van deze website… nee grapje.

Na het emotionele afscheid op Schiphol werd ik met open armen ontvangen op Bonaire door twee directie collega’s. Dit was heel fijn, want zij brachten mij naar het appartement en hadden ook alvast wat boodschapjes voor mij gedaan, ideaal aangezien er niks te krijgen is op het complex zelf. We spraken meteen de volgende dag af om alvast een kennismaking op mijn nieuwe werk te gaan doen, gelukkig had ik wel nog even de ochtend vrij om bij te komen. Er stond ook een mooie auto voor mij klaar, de mensen die mij goed kennen weten dat ik absoluut geen coureur ben met auto’s. Uiteraard kreeg ik dan ook een sporteditie die heel laag op de grond ligt, gelukkig was het wel een automaat. Wanneer je ongeveer vier jaar geen auto hebt gereden in Nederland is het best wel even spannend om in een onbekende auto in een onbekend land op de weg te rijden. En de regels hier zijn hier ook anders, ik bedoel er zijn geen regels. De wegen in Bonaire zijn voor een lage auto niet gemaakt, dus je ziet het al voor je hoe debiel dat eruit zag. Na het kennismakingsrondje ging ik boodschapjes doen bij de Albert Heijn, gelukkig lieten mijn collega’s zien waar de winkels zijn, anders had ik daar nu nog rondjes gereden (met een auto die niet mee werkte). Toen ik de auto parkeerde en wilde uitstappen gebeurde er iets nogal heel doms, ik weet niet of het de jetlag was, of de spanningen maar het blijft dom. Ik gooide de auto deur dicht met jawel mijn duim er nog tussen en om het nog meer te detailleren, de deur was geheel dicht in het slot gevallen met mijn duim er tussen. Op zo een moment krijg je een adrenaline kick, waardoor je even geen pijn voelt. Maar wat moest ik doen! Ik was net een paar uurtjes op een onbekend eiland, geen idee waar het ziekenhuis of wat het nummer is. Ik kende nog niemand! Uiteraard moest ik de deur wel open gaan doen, het beeld dat mijn duim op de grond viel schoot al voorbij. Ik trok de deur open, het bloed spoot eruit! Net als in een film… Natuurlijk had ik een lichte jurk aan, waardoor het net leek of ik een moord had gepleegd… Ik rende de supermarkt in en schreeuwde om hulp, ondertussen lag de supermarktvloer ook onder het bloed. Gelukkig waren er hele lieve mensen die achter de kiosk werkten die meteen een EHBO doos haalde, niet dat die EHBO doos werkte want mijn duim lag er zo ongeveer half af. Ik voelde dit is niet goed ik moet naar het ziekenhuis! Een heel lief Peruaanse meisje van 19 jaar bracht mij naar het ziekenhuis. Daar werd ik bij de spoedhulp opgevangen en werd ik heel goed geholpen. Kortom mijn duim was flink gebroken, maar hij leeft nog! Ik was nog geen 24 uur op het eiland en heb al mogen kennis maken met de gezondheidszorg van Bonaire. Laten we het positief bekijken, best fijn nu weet ik voortaan waar ik terecht moet.

Meer lezen

Page 1 of 2

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén