Page 2 of 3

The job

Hoe zeg je dit op een professionele manier… uhmm kort samengevat een nieuwe job is de eerste weken altijd nogal wennen. Dit heeft uiteraard met verschillende aspecten te maken.

  1. Je vorige job was vertrouwd, je kent alle ins en outs.
  2. De mensen ken je door en door.
  3. Je weet precies bij wie je voor wat moet zijn.
  4. De mensen weten wat jij kan en waarderen jou.
  5. Je weet de weg overal en vooral de stad ken je uit je hoofd.
  6. Je bent op elkaar ingespeeld (voor een manager en zijn assistent is dit zeer belangrijk).

Hiermee wil ik niet zeggen dat je niet van baan moet veranderen, integendeel! Ik denk juist dat het heel heel heeeeeel goed is om eens in de paar jaar te veranderen van baan. Je moet even door de zure appel heen, maar daarna leer je jezelf nog beter kennen en weet je beter wat je wel en niet in een baan zoekt. Totdat je natuurlijk uiteindelijk jouw droombaan gevonden hebt.

Meer lezen

The beginning…

Niet alleen mijn eerste vakantie weekje Bonaire zit er op, maar ook mijn eerste werkweek zit erop. Er is zoveel gebeurd dat ik letterlijk en figuurlijk geen tijd heb gehad om jullie op de hoogte te houden, dit belooft veel goeds voor in de toekomst van deze website… nee grapje.

Na het emotionele afscheid op Schiphol werd ik met open armen ontvangen op Bonaire door twee directie collega’s. Dit was heel fijn, want zij brachten mij naar het appartement en hadden ook alvast wat boodschapjes voor mij gedaan, ideaal aangezien er niks te krijgen is op het complex zelf. We spraken meteen de volgende dag af om alvast een kennismaking op mijn nieuwe werk te gaan doen, gelukkig had ik wel nog even de ochtend vrij om bij te komen. Er stond ook een mooie auto voor mij klaar, de mensen die mij goed kennen weten dat ik absoluut geen coureur ben met auto’s. Uiteraard kreeg ik dan ook een sporteditie die heel laag op de grond ligt, gelukkig was het wel een automaat. Wanneer je ongeveer vier jaar geen auto hebt gereden in Nederland is het best wel even spannend om in een onbekende auto in een onbekend land op de weg te rijden. En de regels hier zijn hier ook anders, ik bedoel er zijn geen regels. De wegen in Bonaire zijn voor een lage auto niet gemaakt, dus je ziet het al voor je hoe debiel dat eruit zag. Na het kennismakingsrondje ging ik boodschapjes doen bij de Albert Heijn, gelukkig lieten mijn collega’s zien waar de winkels zijn, anders had ik daar nu nog rondjes gereden (met een auto die niet mee werkte). Toen ik de auto parkeerde en wilde uitstappen gebeurde er iets nogal heel doms, ik weet niet of het de jetlag was, of de spanningen maar het blijft dom. Ik gooide de auto deur dicht met jawel mijn duim er nog tussen en om het nog meer te detailleren, de deur was geheel dicht in het slot gevallen met mijn duim er tussen. Op zo een moment krijg je een adrenaline kick, waardoor je even geen pijn voelt. Maar wat moest ik doen! Ik was net een paar uurtjes op een onbekend eiland, geen idee waar het ziekenhuis of wat het nummer is. Ik kende nog niemand! Uiteraard moest ik de deur wel open gaan doen, het beeld dat mijn duim op de grond viel schoot al voorbij. Ik trok de deur open, het bloed spoot eruit! Net als in een film… Natuurlijk had ik een lichte jurk aan, waardoor het net leek of ik een moord had gepleegd… Ik rende de supermarkt in en schreeuwde om hulp, ondertussen lag de supermarktvloer ook onder het bloed. Gelukkig waren er hele lieve mensen die achter de kiosk werkten die meteen een EHBO doos haalde, niet dat die EHBO doos werkte want mijn duim lag er zo ongeveer half af. Ik voelde dit is niet goed ik moet naar het ziekenhuis! Een heel lief Peruaanse meisje van 19 jaar bracht mij naar het ziekenhuis. Daar werd ik bij de spoedhulp opgevangen en werd ik heel goed geholpen. Kortom mijn duim was flink gebroken, maar hij leeft nog! Ik was nog geen 24 uur op het eiland en heb al mogen kennis maken met de gezondheidszorg van Bonaire. Laten we het positief bekijken, best fijn nu weet ik voortaan waar ik terecht moet.

Meer lezen

Afscheid nemen bestaat niet

Wat een stom lied is dat trouwens. Afscheid nemen bestaat niet, natuurlijk bestaat dat wel. Afscheid is hoe je het went of keert altijd rot en ongemakkelijk. Of het nou afscheid nemen is van de bakker op de hoek of van jouw familie en vrienden. Zelf heb ik geen idee hoe je nu op de juiste manier afscheid neemt, ik heb altijd het gevoel dat ik het verkeerd doe of iemand tekort doe. Op het moment zelf ga ik raar doen en lach ik het maar weg of maak een rare grap, wanneer die persoon de deur uitloopt kan ik mijzelf wel voor mijn kop slaan. Dus mijn excuses aan de mensen die ik tekort heb gedaan!

Meer lezen

Page 2 of 3

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén